De Franse tolpoortjes.

Terug van weggeweest.

Gaan de Franse tolpoortjes in de toekomst echt verdwijnen? Als het aan de Sanef, die een deel van de Franse tolwegen beheert, ligt, gaat dit in de toekomst gebeuren. Wordt van dit bericht nu niet blij want de tolheffing gaat echt niet weg hoor. Een  hoge inkomstenbron wordt heus niet opgedoekt. Er komen andere  mogelijkheden om de tol te heffen. Wie in het verleden vaak naar Frankrijk over de tolweg ging, weet dat je met een creditcard of cash moest betalen, naderhand ging dit met je betaalpas. En hoe vreselijk was het als je achter een Fransman kwam te staan die zijn chequeboek tevoorschijn haalde en een cheque uitschreef. Dit gebeurt gelukkig nog maar zelden. Tegenwoordig kan je nog gemakkelijker de tolpoort door d.m.v. een “tolbadge”  Deze badge moet je op je voorruit bevestigen.  Je rijdt dan door het poortje met de “T” , je badge wordt geregistreerd en de slagbomen gaan open.Het tolbedrag wordt van je rekening afgeschreven.  Op deze manier krijg je al een betere doorstroming en de rijen voor de poortjes worden aanzienlijk kleiner.  Nu wil de Sanef in de toekomst ook de slagbomen laten verdwijnen en deze worden dan vervangen door speciale camera’s die je kenteken van de auto registreren en aan de hand daarvan je tolbedrag heffen. Je krijgt de rekening dan dus achteraf. Voor buitenlandse kentekens is de betaalmethode nog niet uitgevogeld, men is daar hard mee bezig om de kentekenregistratie in Europa aan dit systeem te koppelen. Je vraagt je af waarom dit alles moet gaan gebeuren. Wel, men heeft berekend dat dit systeem niet alleen tijd voor de reizigers zal besparen maar ook tien miljoen liter brandstof per jaar en nog een belangrijk punt, het is een veel mindere belasting voor het milieu doordat bij een betere doorstroming de uitstoot van de auto’s gereduceerd wordt.  Voorlopig is dit allemaal toekomstmuziek en zullen we, als we van de tolwegen gebruik maken, onze tolbadge gebruiken.

Terug van weggeweest.

Terug van weggeweest.

Hoewel ik me voorgenomen heb elke week op mijn blog een stukje te schrijven, heb ik er deze week  weinig tijd voor. Ondanks dat doe ik het toch. We, mijn man en ik, zijn net gisteravond terug gekomen vanuit Nederland. Omdat we huurders in ons huis hebben en wij tijdens de verhuurperiode niet in ons eigen huis kunnen blijven, gaan we altijd enige weken naar Nederland.  Dit jaar was dat geen straf want het weer was er geweldig. We hebben in die weken nagenoeg geen regen gehad en dat is voor Nederlandse begrippen een uitzondering. Het was er heerlijk warm, sommige mensen zelfs te warm en te lang warm,  maar wij vonden dat het wel een beetje op zuid Frankrijk begon te lijken. Op de tv was te zien dat het in Nederland veel te droog was geworden. Geen wonder, er was immers geen regen van betekenis gevallen. Na deze droge, warme zomer krijgen de boeren in Nederland een idee hoe de agrariërs in de landen om de Middellandse Zee aan het tobben zijn om hun gewassen gezond groot te brengen.

Onze reis naar Frankrijk ging via België, waar we veel oponthoud hadden door werkzaamheden aan de wegen, dan via Luxemburg, daar kan je nog altijd goedkoop tanken, door Frankrijk over de “Route du Soleil” naar Pépieux. Elk jaar zijn we weer zeer benieuwd hoe het in ons huis zal zijn. Zijn de huurders een beetje zuinig geweest op onze spulletjes? En waar kunnen we alles vinden . bijv. in de keuken?  Hoe is het de mensen die hun vakantie bij ons gevierd hebben vergaan? Wat zijn de verhalen die in het boek geschreven zijn? Hoe ziet de tuin eruit en hoeveel en welke planteen hebben in de droge zomer het loodje gelegd? Allemaal vragen die er voor zorgen dat we het laatste stukje van onze reis een beetje stil  en ietwat zenuwachtig zijn. Maar ja, als je dit allemaal niet wilt , dan moet je je huis niet in de zomermaanden verhuren, zeggen we dan tegen elkaar.

Frankrijk wereldkampioen voetbal 2018.

Frankrijk wereldkampioen voetbal 2018

Allons enfants de la Patrie,  le jour de gloire est arrivé!                                                                                                                                                                               Contre nous de la tyrannie l’étendard sanglant est levé.

Het werd al in de Marseillaise genoemd: Komt kinderen des vaderlands, de dag der overwinning is aangebroken.                                                                                                                                                Tegen ons is de tyrannie , het bloedige vaandel van de tyrannie  gehesen.                                                                    Dit zijn de eerste regels van het Franse volkslied. Vandaag is de Franse vlag gehesen, het volkslied is gezongen aan het begin van de finale tussen Frankrijk en Kroatië en de overwinning is door het Franse voetbal elftal behaald. Precies zoals in de Marseillaise gezongen wordt.

Vandaag was de finale van het wereldkampioenschap voetballen. Wereledkampioen word je niet zomaar, er moeten in het toernooi veel tegenstanders verslagen worden. De pool moet gewonnen worden, daarna de kwart finale, de halve finale en tenslotte de finale. Dit is de equipe van Frankrijk gelukt. Ze zijn wereldkampioen geworden. het hele land viert feest. In Parijs hadden zich 90.000 supporters verzameld om de wedstrijd op een groot scherm te kunnen bekijken. De wedstrijd werd tussen Frankrijk en Kroatië uitgevochten. Groot feest in Parijs na de overwinning op de Kroaten, 4-2 is de einduitslag. Het is de tweede keer dat het Franse team wereldkampioen is geworden. In 1998 wonnen zij ook al de felbegeerde beker.

De Fransen vieren niet alleen feest in Parijs maar overal in het land wordt de overwinning uitbundig gevierd. De laatste tijd werd er  veel aandacht besteed aan het wereldkampioenschap in Rusland. De winkels hadden op hun winkelruiten voetbalreclame en ook de folders stonden in het teken van het voetbal. De spelers die ook wel “les bleues” worden genoemd, stonden overal in het land op grote foto’s. Maar ik moet eerlijk toegeven dat de Franse gekte lang niet kan tippen aan de Nederlandse gekte. Ik weet zeker dat als Nederland mee gedaan zou hebben, we overal in de steden en dorpen oranje gekleurde huizen en straten gehad zouden hebben.

 

 

Weet jij hoe hard je mag rijden?

Wist je dit al?

Weet jij hoe hard je op de Franse wegen mag rijden? Dat verschilt nogal van de Nederlandse wegen. Ga je de “autoroute” op dan mag je normaliter 130 km. per uur rijden. Is het regenachtig weer dan mag je minder hard: 110 km. per uur. Ook met een aanhangwagen of caravan gelden deze snelheden. Echter niet aan te raden. Lees je  op de borden dat er een snelheidsbeperking is, dan moet je je daar aan houden natuurlijk. Ook in de nabijheid van steden is er een snelheidsbeperking. Dit staat altijd aangegeven. Als je van de autoweg afgaat, is het anders. Voorheen mocht op de RN. de Route Nationale, 90 km. gereden worden. Deze snelheid gold ook voor alle provinciale wegen. Het is vanaf komende zondag 1 juli 2018 naar 80 km.  per uur teruggedraaid.

Let op:  van 90 naar 80km. per uur op de Franse  autowegen.

De regering van Macron heeft deze maatregel niet alleen vanuit milieu-overwegingen genomen, maar ook voor de veiligheid op de wegen. Er vallen elk jaar hoge aantallen verkeersdoden. Volgens de laatste cijfers komen er ongeveer 35oo mensen per jaar om in het verkeer. Deze dodelijke ongelukken komen voor 55% op rekening van de provinciale wegen. Let goed op want een bekeuring in Frankrijk is niet mals. je moet ook in vele gevallen onmiddellijk betalen. De politie is van  plan zeer regelmatig te controleren, vooral nu de vakantieperiode aanbreekt en er alleen al zo’n 1,5 miljoen Nederlanders op de Franse wegen zullen rijden.  Als je 20 km. te hard rijdt, is het € 68 betalen. Rijd je nog harder dan levert je dat een bon op van €135. Het zou toch jammer zijn als je een deel van je vakantiegeld aan de Franse staat zou moeten betalen. Wees dus voorzichtig en blijf oplettend in het verkeer zodat je,  als je op de plaats van bestemming aankomt, ontspannen kunt relaxen in je vakantieverblijf.

Ontdek de Minervois.

Ontdek de Minervois

Op vele manieren is de Minervois te ontdekken , per auto, te voet, op de fiets, of in een boot. Ontdek de rijke historie van Minerve, de geschiedenis van de Katharen, de hunebedden en de schuilhutten in de wijngaarden. Ontdek de heuvels met zijn mediterrane  begroeiing en de geuren van het land. Of het mooie afwisselende  landschap waar in de verschillende seizoenen altijd weer verschillende kleuren te zien zijn. Ontdek het “Canal du Midi”. met zijn vele sluisjes en bekijk hoe de bemanning op de pleziervaartboten van de ene sluis naar de andere sluis varen. Als je in een boot vaart, is het landschap heel anders dan dat je op de weg bent. Je komt langs pittoreske dorpjes, wijngaarden, of je vaart onder een aquaduct door. Ontdek de flora en fauna die de Minervois biedt. De vele verschillende vogels die er te spotten zijn. Om er enkele te noemen: de hop, de arend, de buizerd, de ijsvogel, mussen, merels, puttertjes en nog een heleboel andere. De vele bloeiende fruitbomen, de amandelbomen, de mimosa in de winter, de fel roze cistes of alpenroosjes in het voorjaar. En dan niet te vergeten de bloeiende orchideën in de bermen van de wegen. ’s Zomers de prachtig bloeiende oleanders in vele kleuren. Ontdek de prachtig kleurende wijnvelden in de herfst en proef de wijnen van de Minervois. De wijnboeren zijn het hele jaar druk bezig op hun wijnvelden  en van de druiven wordt dan in de cave coöperatief of op hun eigen chateau een prachtige fruitige, aromatische wijn gemaakt en later gebotteld. Vele van de wijnen uit de Minervois hebben een AOC keurmerk.

Van de wijn producerende velden tot de Montagne Noir aan toe, je zult versteld staan van de prachtige kleuren die je tegenkomt als je door de “gorges”(kloven)  of door de “garrigue” ( wildernis) rijdt, fietst of wandelt.

Dit is echt Frankrijk.

Dit is echt Frankrijk

Dit is echt Frankrijk. Echt wel. Velen van ons herkennen dit waarschijnlijk gelijk. Velden vol met klaprozen en niet één veldje maar heel veel velden, vooral op stukken grond die braak liggen, waar op dit moment niets wordt verbouwd. Het lijkt wel onkruid, mooi onkruid wel te verstaan. Maar dat was niet altijd zo. Vroeger dacht men namelijk dat er klaprozen groeiden op een plek waar iemand vermoord was. Men dacht dat het bloed van het slachtoffer opgenomen werd door de grond, daardoor de bloembladen van de planten rood gekleurd werden, bloedrood dus. Tegenwoordig weet men wel beter.

De klaproos of papaver bloeit in Frankrijk in mei / juni. In Nederland een maandje later. De gewone klaproos of Papaver Rhoeas wordt ongeveer 80 cm. hoog. Rhoeas is een Gries woord voor vallend. De bloemblaadjes vallen al na 1 dag  af en dan blijft er een bol-vormige vrucht over waarin sap en zaadjes zitten. Deze zaadjes worden gedroogd en kunnen in de keuken gebruikt worden, een lekkere smaakmaker. Dan is er ook nog de Papaver somniferum. Dat is de papaversoort waar de opium uit gewonnen wordt. Deze Papaver, bekend als slaapbol, is veel groter dan de papaversoort die in Frankrijk en ook in Nederland groeit. Deze Papaver somniferum wordt veelal  in Zuid-Amerika geteeld.

De Papaver is het symbool voor de gesneuvelde soldaten van de Wereld Oorlog 1. Een bekende Amerikaanse, Moina Belle Michael, professor aan de universiteit van Georgia, kreeg talloze onderscheidingen voor haar humanitaire inspanningen, droeg na de wapenstilstand van WO1 altijd een klaproos om de moed van de soldaten te eren.  Vrouwen die dit een mooi symbool vonden, gingen spontaan bloemen verkopen en de opbrengst hiervan ging naar de weduwen en de weeskinderen van de gesneuvelde soldaten. Soldaten die door deze oorlog invalide geworden waren kregen ook een deel. Frankrijk besloot in 1921 de klaproos ook als symbool voor de gevallenen van WO1 te gebruiken.

Het departement de Aude.

Het dpartement de Aude.

Het departement de Aude is genoemd naar de rivier de Aude. Zoals heel veel departementen in Frankrijk naar rivieren genoemd worden, is dat bij dit departement ook het geval. Van de Pyreneeën tot de Middellandse Zee, van de Corbiere tot de Montagne Noire strekt  het departement zich uit. Je kan deze streek op verschillende manieren verkennen, te voet, per fiets, per kajak, per paard en je kan ook paragliden of windsurfen in deze streek. Naast deze sportieve manieren kan je ook de streek bekijken vanuit je auto. De Aude biedt prachtige en zeer afwisselende landschappen: bergen, heuvels, valleien, meren, de zee, bossen, watervallen, dorpen,steden enz. Eigenlijk te veel om op te noemen en zeker te veel om in één vakantie allemaal te doen en te beleven en te bezichtigen. En over bezichtigen gesproken, je kan er ook bijvoorbeeld de kastelen van de Katharen bezoeken. De Katharen, die in dit Occitaanse land woonden, hebben een hele belangrijke rol gespeeld in de geschiedenis van het departement. Het departement heeft een groot cultuurverleden dat vanaf de Middeleeuwen tot op heden goed te zien is. Vooral de plaats Carcassonne is hier een goed voorbeeld van.Er worden nog veel tradities in ere gehouden, men kan historische monumenten bezoeken, grootse kathedralen, vele met prachtige glas-in-lood ramen, bezichtigen. Het is een zonovergoten streek die vaak beschreven wordt als een schaduwloos land met een overvloed aan rijpe druiven waaruit goddelijke wijnen worden gemaakt.

De rivier de Aude ontspringt in de oostelijke Pyreneeën bij het plaatsje Mont-Louis en stroomt noordwaarts naar Quillan en Limoux en gaat dan verder naar Carcassonne. Vervolgens stroomt de Aude langs de linker oever van het Canal du Midi en mondt uit in de Middellandse Zee bij Les Cabanes-de-Fleury bij Narbonne plage.

De postcodes in het departement Aude beginnen allemaal met het cijfer 11. Ook op de nummerplaten van de auto’s kan je zien uit welk departement de auto afkomstig is. Uit de Aude dus 11.

Er is veel veranderd.

De weg naar Pépieux

Er is veel veranderd bij de betaling van de tol in Frankrijk. Jaren, echt jaren geleden reden we over de RN (Route Nationale) wegen als we naar Zuid-Frankrijk wilden gaan. In die tijd waren er nog geen tolwegen. Toen deze wegen er eenmaal waren, werden ze door de vakantiegangers gemeden want het kostte toch een aanzienlijk bedrag. Later zagen de toeristen in dat, als je over de tolwegen reed, je veel eerder op de plaats van bestemming was. In die tijd nam je een kaartje waar je de tolweg opging en betaalde je bij het verlaten van de autoroute bij een hokje waarin een man of vrouw zat. Je kon op twee manieren betalen, gewoon met geld of, wat de fransen graag deden, met een cheque. Naderhand kon het ook met je creditcard, nog later kon het ook met  de betaalpas. Altijd moest je stoppen voor het betaalhokje en dat gaf in het toeristenseizoen lange rijen wachtenden en dus veel oponthoud voor de reiziger. Nog later kwam er een nieuw systeem; geen personeel meer in de hokjes van de uitgang maar een soort automaat waarin je je tolkaart moest doen en dan kon je uitlezen hoeveel tol je moest betalen. Dit systeem is er nog steeds maar de techniek is verder gegaan en nu kan je, zonder dat je een kaartje moet trekken, doorrijden als je tenminste een “transponder” hebt aangeschaft. Als je in het bezit bent van zo’n abonnement en je de transponder voor je voorruit hebt bevestigd, moet je de meest linkse baan nemen bij een tolpoortje, langzaam rijden, je hoort een piep en dan gaat de slagboom open zodat je de tol kunt passeren. De kosten worden automatisch van je bankrekening afgeschreven. Dit systeem zorgt ervoor dat het verkeer redelijk snel kan doorstromen. Een hele vooruitgang dus. Toch zijn we benieuwd wat de volgende ontwikkelingen zullen zijn want die zullen er in de toekomst ongetwijfeld komen.

De weg naar Zuid-Frankrijk

De weg naar Pépieux

De weg naar Pépieux kan je op vele manieren vinden. Als je je GPS raadpleegt, zie je dat er verschillende routes zijn. Je kan over de RN, de Route National, of de Bison Futé, de toeristische route, of over de tolweg, de Autoroute. Welke weg je zal nemen ligt aan de tijd die je er voor uittrekt om in het zuiden van Frankrijk te komen. De RN-wegen zijn prima, je moet er wel rekening mee houden dat deze, vooral in de zomer, behoorlijk druk zijn. Niet alleen snelverkeer maar ook vrachtwagens en lokaal verkeer, ik denk hierbij aan tractoren e.d., die gebruik maken van deze wegen. En vergeet vooral de vele dorpjes en steden niet die je door moet met de ontzettend vele rotondes en verkeersdrempels die je moet nemen. Het voordeel is wel dat je bij de grote supermarkten veel voordeliger kunt tanken dan aan de autoroute. Als je de toeristische route neemt, kom je langs  en door mooie en prachtige streken met soms een verblindend mooi uitzicht. Deze weg neem je als je er alle tijd voor hebt maar niet als je snel op je plaats van bestemming wilt komen, in Pépieux dus. De Franse tolweg is dan je goede mogelijkheid. het grote nadeel is echter dat je hiervoor moet betalen (behalve als er géén Route Nationale naast de Autoroute ligt). Het voordeel is dat het een mooie vlakke weg is, weinig hobbels dus. Om bij de tolpoortjes te kunnen betalen zijn er verschillende mogelijkheden: je betaalt contant, met je betaalpas, (creditcard) of je hebt een tolbadge. De borden boven de poortjes geven aan waar en welk poortje je kan nemen. CB staat voor carte bancaire, je betaalt dus met je creditkaart. Een grote “t” staat voor télépéage. Door dit poortje ga je als je een badge hebt aangeschaft (voordeel: je hoeft vrijwel nooit  te wachten bij het poortje, maar je kunt langzaam doorrijden). Dit kan je doen bij de ANWB of  door bijvoorbeeld een badge aan te vragen bij www.area-enligne.fr.  Als je hebt besloten dat je over de autoroute zult gaan, kan je kiezen welke route je zult nemen. Route du Soleil A6/A7 via Metz-Nancy richting Lyon, of over Parijs en dan neem je de l’Aquitaine, dit is de zuidwest route Parijs/ Toulouse of je gaat via Parijs naar Clermont-Ferrand. Neem je deze laatste route dan kom je bij Millau over de beroemde brug, een viaduct met een enorme overspanning. Als je over Lyon gaat of over Clermont-Ferrand het laatste stuk naar Pépieux ga je over  la Languedocienne dit  is de A9. Bij alle tolwegen moet je bij het oprijden van de weg een kaartje nemen bij een tolpoortje en deze betalen bij het verlaten van de autoroute (tenzij je een tolbadge hebt, dan wordt het te betalen bedrag automatisch van je rekening afgeschreven).  Hoe je ook gaat, rij voorzichtig. Goede reis.

Blusvliegtuigen

De droge tijd breekt aan

In juli en augustus breekt de echte droge tijd aan in Zuid-Frankrijk en kan dit gebied geteisterd worden door bosbranden.  Er staat dan heel vaak een warme aanlandige wind, de grond is keihard, net beton en de bomen en struiken zijn ontzettend droog. Er hoeft maar een vonkje vuur te vallen op de beplanting in de bermen langs de wegen of in een stuk “garrigue”, een stuk verwilderde grond, en de boel staat in lichter laaie. Een groot probleem, de brandweer, het leger en de politie doen er alles aan om de zaak onder controle te houden. In de gevarenzones worden talrijke patrouilles gehouden, maar ondanks deze voorzorgsmaatregelen, gebeurt het elk jaar weer dat er een groot stuk grond of een bos wordt afgebrand. Is de brand te groot voor de plaatselijke brandweer, dan helpen de omliggende dorpen met hun mannen. Is dit toch nog niet voldoende dan worden de brandblusvliegtuigen of “Canadairs” ingeschakeld en dat kan bittere noodzaak zijn om de brand te blussen. De vliegtuigen vliegen in een squadron van 2 of 4 vliegtuigen. Bij ons in de buurt zie je meestal 2 blusvliegtuigen. Zij scheppen het water uit de zee, zo’n 6140 liter, dit wordt met een foam gemixt om een blusvermogen te krijgen dat 2 a 3 keer zo hoog is als wanneer  je alleen maar met water de brand zou blussen.  De foto die ik heb geplaatst, is niet een eigen foto maar ik heb er één genomen vanaf een kalender van de vrijwillige brandweer uit Azille, een dorp naast Pepieux. Deze brandweerlieden komen ook in Pepieux als daar een brand zou ontstaan, Les Plantades ligt midden tussen de wijngaarden. De kans dat in naaste omgeving een brand zal ontstaan is uiterst klein. De bladeren van de druivenranken zijn jong en voldoende vochtig zodat het vuur slecht vlam zou kunnen vatten. Laten we hopen dat er dit jaar niet een of andere gek is, die het leuk vindt een vuurtje te maken, ten koste van mens, dier en natuur.